Explorers

Idioot idee #467, Lentehike 2011

14 maart 2011

(Alle foto's van de Lentehike)

Op vrijdagavond 11 maart worden we door de vaders van Chris en Sybren naar Zeeland gebracht. Het doel: Neeltje Jans. Daar begint onze epische voettocht over de Zeeuwse en Zuid-Hollandse eilanden.

Vrijdagavond

Het eerste stuk is al meteen lekker, pijler na pijler passeren wij terwijl we het noordelijk deel van de Oosterscheldekering over lopen. Eénmaal op Schouwen-Duiveland, in onze poëtische vocabulaire al snel tot “Blauwe-Druivenland” omgedoopt, doorkruisen wij Burgh, Haamstede en Renesse. Hoewel met name dat laatste dorp bekend staat om zijn zomerse gezelligheid, is het er nu maar een dooie boel. Niettemin worden wij daar enthousiast aangemoedigd door een paar lieden die kennelijk tot het 4-seizoenen kroegmeubilair behoren. Maar helaas, geen bars, disco's, gokhallen en ander werelds vertier voor ons, want we zijn mannen met een missie. En het eerste doel dat we moeten bereiken zijn de duinen ten noorden van Renesse. Daar moeten we slapen, want in dit onzalige jaargetijde is er nog niet één camping open.
Aan het strand wacht ons om één uur 's nachts een mooie verrassing. Nee, het is niet een boze strandwacht of de dronken jongeren die het strand daar onveilige plegen te maken, maar de nare gewaarwording dat we een binnentent te weinig hebben. Dankzij de onovertroffen oplettendheid van onze explorers hebben we namelijk vijf buitententen en drie binnententen. Het mag duidelijk zijn; de opzet was vier complete tenten, maar geen taak zo simpel of de explo's weten er nog een uitdagende draai aan te geven. Maar ach, met vier gasten in een tent ter grote van een doosje lucifers heb je het in ieder geval niet koud.

Zaterdag

Wakker worden aan het strand, dat maak je ook niet vaak mee. Om zeven uur loopt de wekker af en tot onze eigen verbazing is onze illegale kampeeractie niet opgemerkt door de lokale veldwachter. Na een puik ontbijt met eieren en spek en een bakje Markus koffie zetten we koers naar de volgende dam, de Brouwersdam. Dit plakkaat asfalt, dat een niet kinderachtige 6 kilometer lang is, brengt ons terug in Zuid-Holland. Vandaar door naar Ouddorp, waar we boodschappen hebben gedaan voor de rest van het weekend. We lopen het dorp uit om even daarbuiten in een minuscuul stukje natuurgebied te lunchen met soep en knakworsten, mmm lekker even calorieën naar binnen werken. De route vermeldde in de ochtend al dat het een dag zou worden die pijn ging doen, de route overdreef niet. We hebben er nu zo'n 20 kilometer opzitten en onze benen beginnen hun max te bereiken. Met name als we een tijdje stilzitten worden de spieren koud en duurt het even om ze weer warm te lopen. Maar we hebben geen keus, we moeten door. Tegen 4 uur zijn we dan eindelijk bij de Haringvlietdam, maar voor we die kunnen oversteken, moeten er eerst wat suikers in. Nooit in de geschiedenis van de mensheid hebben zo weinigen zo snel zo'n grote zak snoep leeggevroten. Goed, hyper van de suiker marcheren we verder en verlaten Goeree-Overflakkee en steken over naar Voorne-Putten. Het is nog hooguit 3 kilometer lopen naar de camping, maar de pijn krijgt nu bijna de overhand. Doorstrompelen is het devies, doorstrompelen en de pijn in je voeten en benen negeren. Maar we halen het! Snel zetten we onze 3¾ tent op. Jeroen besluit dat met 4 gasten in één tent hem wat te veel is en gaat vannacht tussen de tassen onder de extra buitentent liggen. We eten een eenvoudige, maar erg lekkere en welkome maaltijd: oplospasta. Die blerf is serieus goed te beuken. Daarbij eten we ook een worst die zo groot is dat een Duitser er jaloers op zou worden. We voelen ons nu net een stel oermensen. Niet alleen ruiken we inmiddels collectief als een kudde dooie bisons, ook gaan we om 9 uur slapen, want ja wat moet je anders zo in het donker op een camping vlakbij Rockanje. Bovendien is iedereen hard aan rust toe.

Zondag

We hebben elf uur geslapen (behalve Berend, die nog een flinke tijd wakker gehouden werd door het gesnurk van zijn medeleiding, waarvoor bij deze excuses) en voelen ons een stuk beter. Snel maken we ontbijt en koffie en ruimen onze spullen op. We zijn klaar voor de laatste loodjes. Vanaf de camping voert de route ons langs de westrand van Rockanje, door de duinen richting het strand. De laatste 5 kilometer lopen we over het zand om voor de laatste maal goed uit te waaien. Het gaat moeizaam nu, onze spieren zijn er wel zo'n beetje klaar mee en bijna elke blaar is kapot gelopen, maar het einde is in zicht. Sterker nog, dat einde is al een hele tijd in zicht: de eindeloze rij industriële meuk van het Botlekgebied.
Gelukkig staan Anna en Jeroen Nusteling ons al op te wacht, snel naar Van Speijk om de tenten op te handen en de meuk op te ruimen.

We hebben het gehaald! 55 onbarmhartige kilometers!

Sybren, Mike, Chris en Jeroen, jullie zijn grote bazen!

De Begeleiding

Facebook